Mrt 2008
Nieuwsbrief Maart
De derde groep cursisten is gestart met hun opleiding. Wederom is het een heel fijne groep die echt bij elkaar hoort. De Engeltjes zorgen er voor dat mensen op elkaar afgestemd zijn, en dat is alleen maar fijn!
Oef, we waren ontzettend blij dat we er waren! José Luis toonde ons het appartementje waar we zouden verblijven en nodigde ons uit om bij hem nog een groentenstoofpotje te eten. Het werd een blij weerzien en ondanks de vermoeidheid waren de gesprekken met hem zo boeiend dat we de tijd uit het oog verloren…
Na een goeie welverdiende nachtrust werden we wakker met zonlicht dat door het venster straalde. Eindelijk, dacht ik…na zoveel maanden van regen en kou voel ik de Andalusische warmte weer in mijn hele wezen. We werden uitgenodigd om te ontbijten bij José Luis en maakten kennis met een vriend van hem die was komen logeren. Zijn naam was Raphael, een hele spirituele en warme man die zijn hart en ziel op de juiste plaats had. Toen ik hem met handen en voeten vertelde wat ik deed, ontstond een heel groot respect naar mij toe en onmiddellijk vertelde hij over een vriendin die ernstig ziek was en over de Engelen gedroomd had.
We gingen even naar Sjanas, een duitse soefimaster, een heerlijke en wijze man waarmee we later in de week een spirituele dagtocht gingen doen.Ook hier was het een warm terug-zien van elkaar.
Het was precies een scene uit de Celestijnse belofte. Het klikte zo goed samen dat ik wist dat het echt pijn zou doen om afscheid te nemen. De tocht was doorspekt met fysieke inspanningen, oude wijsheden, prachtige natuurbeelden met herten en gieren…een sprookje zoals je er maar weinig kunt lezen…
Als laatste een gedicht over de Sierra en zijn mensen:
De tijd,
Waar heeft zijn ziel ooit bestaan?
en de stress is verdwenen voor altijd!
De derde groep cursisten is gestart met hun opleiding. Wederom is het een heel fijne groep die echt bij elkaar hoort. De Engeltjes zorgen er voor dat mensen op elkaar afgestemd zijn, en dat is alleen maar fijn!
Oef, we waren ontzettend blij dat we er waren! José Luis toonde ons het appartementje waar we zouden verblijven en nodigde ons uit om bij hem nog een groentenstoofpotje te eten. Het werd een blij weerzien en ondanks de vermoeidheid waren de gesprekken met hem zo boeiend dat we de tijd uit het oog verloren…
Na een goeie welverdiende nachtrust werden we wakker met zonlicht dat door het venster straalde. Eindelijk, dacht ik…na zoveel maanden van regen en kou voel ik de Andalusische warmte weer in mijn hele wezen. We werden uitgenodigd om te ontbijten bij José Luis en maakten kennis met een vriend van hem die was komen logeren. Zijn naam was Raphael, een hele spirituele en warme man die zijn hart en ziel op de juiste plaats had. Toen ik hem met handen en voeten vertelde wat ik deed, ontstond een heel groot respect naar mij toe en onmiddellijk vertelde hij over een vriendin die ernstig ziek was en over de Engelen gedroomd had.
We gingen even naar Sjanas, een duitse soefimaster, een heerlijke en wijze man waarmee we later in de week een spirituele dagtocht gingen doen.Ook hier was het een warm terug-zien van elkaar.
Het was precies een scene uit de Celestijnse belofte. Het klikte zo goed samen dat ik wist dat het echt pijn zou doen om afscheid te nemen. De tocht was doorspekt met fysieke inspanningen, oude wijsheden, prachtige natuurbeelden met herten en gieren…een sprookje zoals je er maar weinig kunt lezen…
Als laatste een gedicht over de Sierra en zijn mensen:
De tijd,
Waar heeft zijn ziel ooit bestaan?
en de stress is verdwenen voor altijd!